En de kleur is……
02 mrt 2012 3 reacties
inUncategorized Tags:blauw, genieten
Gister ochtend hebben we een bezoekje gebracht aan het echocentrum in Almkerk voor ons 20 weken echo. Dit is zeker geen pretecho en ik vond het dan ook heel erg spannend. Niet alleen om er achter te komen of we te maken hebben met een kleine Bart of Vanessa maar of alles wel goed is met de kleine.
Ik zal jullie niet vervelen met de details van het onderzoek. Laten we zeggen dat het hartje, de nieren, de herzenen, het hoofdje, het ruggetje, voetjes allemaal zijn zoals ze moeten zijn. Hier wat foto’s die tijdens het onderzoek gemaakt zijn:
Lief he? Het was heel erg leuk om te zien hoe onze hummel er nu uit ziet.
Het belangrijkste werd tot het eind bewaard. Ik heb er geen mooie foto van dus ik plaats hem ook maar niet. En ook al deed onze kleine heel even moeilijk door zijn handje er voor te houden toch hebben we mogen zien dat onze kleine een HIJ is. In een keer is roze uit onze gedachte verbannen en alles is blauw 
. Nu is het nog ongeveer 20 weken wachten tot dat we hem in onze armen mogen sluiten.
En ondertussen… ondertussen mag ik genieten van het kleine getrappel in mijn buik. Hij wordt steeds sterker. En we kunnen ons bezig houden met een naam voor hummel (hij kan nu eenmaal niet hummel blijven heten). Daarnaast veranderd de computerkamer zo een klein beetje in de babykamer en komen de spulletjes al binnen. Ik heb zin in de aankomende weken!
Een meisje of een jongen?
11 jan 2012 Geef een reactie
Inmiddels is het wel duidelijk toch? Ja, wij zijn zwanger! En we zijn er heel blij mee. Vorige week hebben we voor de 2e keer ons kleine wonder mogen bewonderen. Wat is dat leuk zeg. Zo een klein mensen figuurtje dartelend in mijn buik. Aanbeland in week 13 mogen we toch gaan nadenken over wat kleine zaken. Zoals: wordt het een jongen of een meisje??? Over ongeveer 10 weken weten het antwoord hierop. Toch maar even een pol starten. Wat denk jij dat het wordt? Een meisje of een jongen????
Kampina wandeling van zondag 10 juli 2011
11 jul 2011 Geef een reactie
De route online gezet. Het was echt een hele mooie wandeling!
Zwemparadijs aan het strand
14 jun 2011 2 reacties
Hier zit ik dan in de lobby van ons laatste hotel. Dit zijn de allerlaatste uren van onze vakantie. Het is nu 12 uur in de middag. Over 4 uur vertrekken we naar het vliegveld voor de lange weg naar huis. Over de afgelopen dagen valt er eigenlijk weinig te vertellen. 2 dagen geleden zijn we met de groep vertrokken vanuit suchitoto naar deze badplaats. Ons hotel heet: Rancho estero y mar of zoiets. Het is een soort half overdekt zwemparadijs. Van buitenaf zie je niets, maar je loopt door een poort en daarachter vind je echt van alles. Zelfs Efteling muziek! echt waar!
Ze hebben hier 3 zwembaden (niet zo schoon), ze hebben hier 2 pooltafels (niet echt goeie), ze hebben hier een pingpong tafel, apen en verschillende vogels in een kooi. Ze hebben hier mangroves, kajaks, motorboten, jet ski’s, 2 restaurants (met maar 1 menu kaart), verschillende barren, en ongeveer 50 kamers (denk ik). En het mooie is: we zijn hier met in totaal 13 man!!!!! Jawel we hebben dit hele resort voor onszelf! Oh ja als je de poort uit loopt en het straatje over steekt dan zit je op het strand en direct aan de pasifische oceaan. De stroming is zo hard (onderstroom) dat zwemmen en surfen er niet echt in zit. Maar het is er wel mooi! Ook hebben we ontzettend veel last van muggen. We zijn hier meer gestoken dan op de hele reis. Dat komt natuurlijk door de mangroves.
Nou ik ga afsluiten en nog even het zwembad in. Straks nog even wat lunchen en dan komen we er aan!
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Bienvienidos en El Salvador!
12 jun 2011 1 reactie
Voor dat ik ga vertellen over onze avontuurlijke reis moet ik echt even kwijt over waar we nu zijn. We zijn in het pittoreske plaatsje Suchitoto. Wat ik er van kan vertellen is dat het er verschrikkelijk mooi is. Het is gelegen boven op een heuvel en je kijkt vanuit het dorp uit op een stuwmeer. Echt geweldig. Nou ja jullie hebben al een foto van mij gezien. We kwamen gister laat aan en hadden geen idee waar we waren. Maar toen we vanochtend gingen ontbijten en ons uitzicht zagen schoten de brokken in onze keel. Sommige mensen hadden zelfs problemen met het feit dat de fishermensfriend nog al sterk was. Dit kwam ook omdat er hele mooie muziek op stond. Het plaatje was gewoon compleet. Ons hotel is een oude boerderij van een hele rijke familie. Hij is ontzettend groot met veel verschillende pleintjes en hoekjes. En een zwembad. EINDELIJK!
Over gister. Dat was een avontuur! Eerst zouden we opgehaald worden door onze minibus, maar wat bleek. Door de regen was de weg half weggeslagen dus een bus of een jeep kon er echt niet door. Maar een schoolbus wel vertelden ze ons. Wij nuchtere Nederlanders geloofden dat niet, maar ja toch maar met de schoolbus gegaan. Dat was eigenlijk best wel een leuke rit. We konden lekker muziek draaien dus we hadden een cd er in gestopt die we op straat hadden gekocht voor 1,5 dollar. De reis was in totaal ongeveer 3 uur met de bus. Met een tussenstop bij een pomp om in te slaan en onze laatste cordobas uit te geven. Want ja nog even en we zouden niet meer in Nica zijn. Uiteindelijk bleek dat de schoolbus inderdaad de beste optie was geweest. Ik denk dat als we met minibus of jeep waren gegaan we geheid vast zouden komen te zitten. Na wat gehobbel gebobbel en gedans kwamen we in San Jose aan waar de bood al op ons lag te wachten. Maar we hadden een behoorlijke vertraging opgelopen tijdens de rit. En het duurde erg lang voor dat we de duane door waren. Hierdoor kon de boot niet meer bij de pier komen. Het was eb. Dus moesten we een stukje door het water heen lopen om de boot op te gaan. Het was een soort van halve speedboot. Eigenlijk had ik toen nog niet echt een idee van wat we gingen doen en hoe het zou gaan. Maar we gingen natuurlijk een stukje de oceaan op (baai van de oceaan) en de oceaan kan best wel onstuimig worden. Het was ook best wel ruw water. Het spatte soms hoog op. Ik zat met Bart rechts opde boot en wij werden maar een beetje nat. De mensen aan de linker kant hadden minder geluk en die hebben een zout water bad gehad. Ondertussen werd het later en later en de bootsman begon zich zorgen te maken. We konden in een keer niet meer lunchen op een eiland vanwege het eb, de stroming en de opkomende storm. Dus we gingen maar door en door. Uiteindelijk denk ik dat we 2 tot 3 uur op de boot hebben gezeten voor dat we weer vaste land in zicht kregen. Toen de haven in zicht kwam kreeg ik even een ongemakkelijk gevoel. We zagen mannetjes met geweren en andere wapens. En doordat het nog steeds eb was en het allemaal wat erger werd op het water konden we niet aan een pier of zandstrand komen en moesten we klimmend en klauterend de kant op via een paal. Ik heb hier geen foto’s van, maar ik vond het best eng. Ik denk ook niet dat ik mijn aankomst in El Salvador ooit zal vergeten. Ik voelde me een beetje als een vluchteling. Maar toen we aan land kwamen voelde we ons eigenlijk gelijk welkom. De mannetjes met geweren (soms heb ik echt het gevoel dat ze pas 16 zijn) pakte onze hand en heette ons van harte welkom. Ze vonden het heel erg dat we zo aan land moesten komen en hebben ons heel erg goed geholpen met onze koffers aan land krijgen. Eigenlijk was ik toen we aan land kwamen al op en had ik het prima gevonden als we daar gelijk een hotel hadden. Maar helaas we moesten door. De duana zat aan de andere kant van de haven. Onze minibus heeft ons gelukkig er naar toe gereden. We hadden allemaal behoorlijke honger. Het inmiddels al voorbij 5 uur en we hadden sinds het ontbijt nog niets anders op dan chips en crackers. Dus nadat we allemaal het stempeltje in ons paspoort hadden (dat ging sneller dan in Nicaragua) gingen we naar de lokale snackbar. hier heet deze in plaats van tip top de Pollo Cabalero of iets in die richting. Nadat we onze buikjes vol hadden gegeten gingen we de laatste meters van deze dag afleggen. Zo ongeveer 150 kilometer ofzo en hier deden we nog eens drie uur over. Om half 11 kwamen we aan in ons hotelletje waar we ook weer hartelijk werden verwelkomt en na een douche om het zout te spoelen hebben we nog even wat op het terras gedronken (we wisten toen nog niet wat voor een uitzicht we hadden want het was zo donker) en ik heb nog even met Karlijn kunnen chatten.
Vanochtend niet al te vroeg hebben we een rondleiding gehad van een vrouw die Nederlands spreekt. Ze heeft ons een beetje verteld over El Salvador hoe het heeft geleden onder de oorlog en over de linkse en rechtse partijen. Over het plaatsje zelf en over de natuur. Zelf was ze 30 jaar geleden naar Nederland gekomen omdat ze zwanger was van haar eerste dochter. Maar toen ze scheidde van haar man lokte haar geboorteland toch weer. 2 jaar geleden heeft ze besloten terug te komen en ze heeft er geen spijt van. Ze gaf aan dat het land het nog steeds moeilijk heeft. En niet alle gebieden zijn even goed aan het terugkrabbelen. Van wat ik er tot dus ver van gezien heb is het mooi en de mensen zijn er verschrikkelijk aardig. Ik voel me er erg veilig. Ze vertelde ons wel welke delen van het dorp we beter niet konden bezoeken. Dus daar houden we ons aan. Suchitoto ligt wel in het gebied waar de gerilla’s hun oorlog hebben gevoerd en de muren zitten hier en daar nog onder de kogelgaten.
We hebben nog maar een paar dagen voor dat we weer naar huis toe gaan. Net lekker even aan het zwembad gehangen. Nu lekker genieten van de namiddag. Straks uit eten. Morgen vertrekken we voor ons laatste bestemming aan het strand. Bijna luitjes! Buina komen we weer naar huis!
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Gravel in je schoenen!
10 jun 2011 2 reacties
Wat een avontuurlijke dag vandaag. Vandaag hebben we de Cerro Negro beklommen welke vlak bij Leon ligt. Het is een van de meest actieve vulkanen van het land. Natuurlijk hadden we dit de wie is de mol kandidaten al zien doen en toen we zagen dat dit een van de optionele excursies zou zijn hadden we gelijk al besloten deze tocht te maken. We hebben er geen spijt van. Ook al heb ik hem als best zwaar ervaren. Dan merk je maar weer dat mijn conditie ver beneden pijl is. We waren met onze gids en nog 2 anderen van de groep en deze drie sprongen de berg op als berghindes. Ik voelde me meer een berggeit. hihi. Achteraf gezien viel het allemaal best mee. Het was 645 meter stijgen maar gestaagd en in etappes. Sommige stukken waren erg stijl, maar andere stukken waren goed te doen. Eenmaal boven aan hebben we ruim de tijd genomen om van het uitzicht te genieten en daarna moesten we er weer af. En niet zoals we gekomen waren. Nee we gingen aan de andere kant waar het alleen maar stijl is en vol met steentjes waar je tot op je knieen in weg kon zakken. Ik dacht eerst dat doe ik wel even, maar toen ik op de rand stond had ik het al een beetje warm (letterlijk en figuurlijk) en ik vond het toch nog best eng. Bart wilde als een bergbok van de vulkaan afrennen net zoals in wie is de mol. Maar hij is hier niet helemaal zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Hij heeft een behoorlijke schaafwond op zijn been. En die doet hem best wel pijn. Maar we hebben het wel gedaan! En ik ben erg trots op ons!
Vanmiddag hebben we lekker rustig aangedaan. We hebben lekker met wat anderen van de groep geluncht, hebben heerlijk ontspannen en we hebben nog een beetje van de stad Leon bekeken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik Granada veel mooier vond. Leon is een studentenstad. Deze heeft ongeveer 400.000 inwoners en ongeveer 50.000 studenten. De huizen zijn niet zoals in Granada leuk gekleurd en het ziet er een stuk viezer uit. De mensen zijn echter net als in Granada ontzettend vriendelijk en willen je graag overal bij helpen. Ik heb hier nog niet zoveel zwervers gezien als in Granada, maar het zou kunnen dat die in een ander deel van de stad echt volop te vinden zijn.
Ik heb nog helemaal niets verteld over wat we gister gedaan hebben. Eigenlijk niet veel hoor. Gister was natuurlijk een reisdag dus we hebben best lang in de bus gezeten. Ook deze keer hoefde we niet vroeg op en hadden we alle tijd. Wel was onze tourgide van de dag ervoor Rene er nog om nog wat te vertellen over het land en heeft hij ons sochtends meegenomen naar de Masaya vulkaan vlak bij Granada. Ook deze is een acteve vulkaan die verschrikkelijke vieze rookpluimen de lucht in stoot. De krater is erg diep en de bodem konden we dan ook niet zien vanaf het hek waar we moesten staan. Ik zeg moesten, want we kregen echt instructies van wat te doen in geval van omhoogspoeiende stenen enzo. En de bus stond ook met zijn neus naar de uitgang voor het geval dat. Maak je maar geen zorgen mam. Dit is natuurlijk allemaal uit voorzorg en een echte uitbarsting kunnen ze hier voorspellen. Je kan namelijk dingen merken als veranderende kleur van water en heter worden en nog meer zwavel ruiken dan je normaal doet. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de rest van de dag met een zwavelbek heb rondgelopen. Zo vies was het daar. Dat was vanochtend op de Cerro Negro echt heel anders. Ook hier hadden we rookpluimen, maar die stonken lang niet zo.
De rest van gister hebben we gereisd. Het was een flink eind die we hebben afgelegd. Wel erg mooie uitzichten gezien. We hadden een heerlijke bus dus iedereen heeft geloof ik ook gewoon in de bus geslapen.
Dat was het eigenlijk voor Nicaragua. We hebben het land al weer gehad. Bart ligt al te pitten en ik sluit zo ook af. Morgen moeten we op tijd op want we vertrekken om 8 uur in de richting van El Salvador. Het plan is dat we eerst drie uur nodig zullen hebben om in het uiterste noorden van Nica te komen. We reizen dit stuk in een oude Amerikaanse schoolbus is ons verteld (je weet wel zo een leuk versierde met veel kleurtjes).Daarna stappen we op de boot om via de oceaan over te varen naar El Salvador. Al daar zal er een minibus op ons wachten om ons vervolgens 3 uur later te droppen in ons hotel. Ik weet eigenlijk even niet precies waar, maar het zal in de buurt van San Salvador zijn.
PS: de man waarmee ik op de foto sta heeft meegeholpen bij Wie is de mol. Hij speelt in de aflevering van het iekehus een van de mannen die de namen moest spellen met de walkie talkie!
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
hup paardje, hup!
08 jun 2011 4 reacties
Vandaag hebben we Granada zo uitgebreid mogelijk bewonderd en wel per paardenkoets. We werden opgehaald vanuit het hotel en werden zo de hele stad rondgereden. Bij elk belangrijk punt mochten we even uitstappen en onze gids Rene vertelden ons over alles wat los en vast zat en het hoe en het wat. Zo heeft Nicaragua zijn munteenheid de “Cordoba” te danken aan een man die Nicaragua gesticht heeft. Zijn achternaam is… Cordoba (je wist dat al he?). En in 1821 kwam meneer Walker (niet Johnny maar een andere) en die vond de stad zo mooi dat ie de hele zooi platgebrand heeft. Daarna plante hij een bordje waarop stond: ” Here was Granada”. Wel een beetje crue… Ook hebben we het oude station gezien van Granada. van de Transatlantische spoorlijn is niets meer over. Wegens aardbevingen en plunderingen, maar er staat nog een locomotief en het station is door Nederlands geld omgebouwd tot een school. Je kan hier technische vakken leren, maar er zit ook een hotel vakschool bij. We hebben stilgestaan bij een kerk welke voor een gedeelte was afgebrand in die 1821 branden. Ter herinnering hieraan hebben ze de voorgevel gelaten voor wat het nu is. Maar dat had ik al verteld. Hier mochten we de toren beklimmen. Het trappetje was wel eng, vooral bij het naar beneden gaan, maar je had zo wel erg mooi uitzicht over de stad en een stukje van het meer. En als laatste wilde ik vertellen dat we een oud ziekenhuis hebben gezien. Welke nog tot het jaar 2000 functioneerde, maar nu helemaal in verval is. In 2000 was er een grote aardebeving. Maar herkennen jullie Mol fans het gebouw? Ik herkende het meteen en riep ook gelijk. Hier is de mol opgenomen. Dat ene spel waar van die mannetjes de namen moesten spellen die op hun rug en brost hing. En de gids knikte uitbundig mee. Ik had helemaal gelijk. Het leuke is dat hij met de scouts van het programma mee heeft getoerd door het land op zoek naar leuke plekjes. En tijdens de opnames moest hij ook assisteren. Hij moest zelfs een geheimhouding verklaring tekenen. Maar hij wist toch niet wie het waren dus dat was eigenlijk niet nodig…
De lunch we hebben genoten bij TipTop (een soort van KFC). Eigenlijk was het toch best wel eens lekker om even te snacken… Anyway op het moment dat we het restaurantje binnen liepen begon het me toch te plenzen. En hard! Het regenende zo hard dat de dakgoten het water niet meer aan konden. En we hadden nog een excursie op het water gepland. Maar we zijn de sunshine group want 2 uur later toen de excursie zou beginnen klaarde het helemaal op en we hebben echt weer heerlijk weer gehad. En ik moet echt zeggen dat we dit soort dingen eigenlijk elke dag hebben. In de bus regent het en zodra we zijn waar we zijn moeten dan schijnt de zon of is het in ieder geval droog. En bij excursies hebben we ook het meerendeel van de tijd het goed. En het is regenseizoen dus regenen kan het hier echt wel. Snachts regent het ook echt heel hard. Maar gaan we uit zoals gister, dan is het lekker droog.
De boottocht bracht ons langs de kleine eilandjes die in het Granada meer liggen. Deze zijn ontstaan bij de laatste uitbarsting van de vulkaan hier in de buurt. Het was heerlijk om even over het water te dobberen en te genieten van de mooie vogels, de apen, die overigens niet echt daar horen maar zijn uitgezet door de mens, en ook leuk om de vissers bezig te zien.
Gister had ik jullie toch al verteld dat de armoede hier in Nicaragua veel hoger is dat in Costa Rica? Het is hier echt erg en heel erg in your face zal ik maar zeggen. ‘s ochtends zit je lekker op het terras te ontbijten en voor je staat een vrouw me een partij zielig te doen dat ze al in geen dagen heeft gegeten. Ik wist niet zo goed wat ik daar mee aan moest. Je voelt je best slecht, maar ik ga haar toch niet mijn eten geven dan blijft ze komen. Later leerde ik dus dat wat je niet op eet op de hoek wel aan die mensen wordt gegeven dus dat ze eigenlijk niet voor onze neus hoeven te staan. Maar het is wel hard hoor. Kinderen die zonder schoenen rond lopen en continu aan je jas zitten te trekken. Maar ik kreeg een beetje het gevoel dat dat nep is en dat ze wel meer hebben dan dat ze zeggen. Maar ja, we zijn de toerist en hebben daar een zwak voor. Geef me dan maar zo een jochie die ijverig met een blad iets moois voor je probeert te maken. Je kan het nier meenemen omdat het zo fragiel is maar ik geef zo iemand liever iets dan dat ik een bedelend iemand iets geef. Bedelen is te makkelijk.
Nou we gaan een nieuwe poging doen met uit gaan. Gister was alles dicht dus heb ik Bart nog geen eens te hoeven porren. Hij roept nu al heel hard dat hij niet gaat dansen… We zullen zien
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
‘Lets go dancin’!
07 jun 2011 3 reacties
Wat zitten we er weer heerlijk bij deze avond! We zijn vanmiddag aangekomen in Granada. De grootste stad van het land, maar niet de hoofdstad. Het heeft 100.000 inwoners. Ons hotel zit midden in het centrum en is in Koloniale stijl gebouwd. Denk niet dat het echt is, want Granada is een 200 jaar geleden tot aan de grond toe platgebrand. Er is nog een echt oude kerk. Welke zwart is zodat je kan zien dat deze die brand heeft overleefd. De rest is allemaal nieuwbouw al ziet het er wel oud en vervallen uit. Wat me hier zo opvalt is dat het allemaal laagbouw is. Er is echt geen flat te vinden. Het hoogste zijn de kerken en wat hotels die maximaal 3 hoog zijn. Komt allemaal door dat de kansen op aardbevingen hier erg hoog zijn. Ook zitten we dicht bij een Vulkaan die we geloof ik overmorgen gaan bezoeken. Als je hier een bepaalde straat verder op in loopt heb je, alweer, een prachtig uitzicht op de vulkaan. Alleen is deze vaak, net zoals vandaag, bedekt in een dikke pak wolken.
Even wat vertellen over de afgelopen dagen. Gister zijn we de jungle uitgekomen. Eerst weer een heel stuk met de boot en daarna een behoorlijk eind met de bus. We hebben rechts langs het meer van Nicaragua gereden. Wat een verschil zeg met Costa Rica. Alles leek een stuk minder mooi. Costa Rica is erg bezig met het milieu en hoe alles mooi en schoon te houden. De Nica’s, zoals de Nicaraguanen zich noemen, hebben hier een stuk minder oog voor. Dus direct toen we het land in trokken lag het plastic overal verspreid. De mensen zijn ook ontzettend arm. In Costa Rica heeft iedereen wel een auto. Hier is dat een heel stuk minder. Hier mag je blij zijn als je een paard hebt. Een paard is hier heel veel geld waard. Net zoals koeien. We reden gister door het land van melk en kaas. Uiteindelijk kwamen we in een klein dorpje waar we een nachtje zijn gebleven. Dat was een echte Haciënda(?). Met een klein binnenplaatsje waar alles om heen zat. We hebben in het dorpje zelf lekker met zijn allen gegeten. Tijdens het eten waren wat gitaristen aan het spelen. Het was weer erg gezellig.
Vandaag hebben we weer een stuk moeten rijden. Zo zijn we voor dat we Granada binnen reden naar een dorpje boven Granada gegaan. Hier hadden we heel mooi uitzicht over de twee rivieren die hier liggen en in de verte de vulkaan. Dit dorpje is bekend door de vele kunstenaars die er wonen en er werken. Hier hebben we weer een souvenir gekocht. Een hangmat voor op het balkon! Hier hebben we ook even geluncht. En toen we onze buikjes weer vol hadden zijn we doorgereisd naar ons hotel. Ik zal er zo nog even wat foto’s van maken. Maar het is weer een mooi hotel met een super de luxe kamer. Echt heel groot met een zithoekje (tafel stoeltjes en weer een bureau waar ik aan kan schrijven!).
Net zijn Bart en ik nog even wezen wandelen. We hebben een eind gelopen naar een begraafplaats. Het bijzondere is dat iedereen hier boven de grond begraven wordt met best wel mooie beelden op het graf. Er zijn hier veel familie graven en tombes.
Ik ga me zo even opfrissen en dan gaan we weer uit met zijn allen. Deborah neemt ons eerst mee naar een Italiaans restaurant welke zit aan de drukste straat van Granada. Een soort Ramblas zeg maar, en daarna gaan we naar een tent met Live muziek. Deborah gaat ons leren Salsa Dansen. Ik hoop maar dat ik Bart aan het dansen krijg. Pim gaf me nog een tip om ergens naar toe te gaan. Volgens de website is de club verhuisd naar de buiten wijk van Granada. Dus ik moet even kijken of ons dat nog gaat lukken om te gaan kijken.
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
